Αντώνης Φωστιέρης: "Τα Γραπτά Πετούν"

Ο αναμάρτητος πρώτος βαλέτω. Αυτός
Που δεν του πέρασε ποτέ απ' το νου
Πως τα πτερόεντα πετούν κουρνιάζουνε
Σαν τρομαγμένα πάνω στα γραπτά
Μήπως και βρούνε τρόπο κάπου να τρυπώσουνε
Να μείνουν όπως μένουν τα αιώνια όλα
Στον αιώνα.

Πτερόεντα είναι, αφελή, τι να σκεφτούν.

Όμως ετούτα εδώ, τα αιώνια,
Δεν ξέρουνε
Για πόσο μόνο θάλλει μια
αιωνιότης; Και αγάλλονται
Τ’ ονοματάκι τους χαράζοντας βαθιά
Στην πιο πολύτιμη
Άπεφθη
Λυδία των πάντων
Λήθη.

Κατερίνα Ε. Τσαλίκη: "Κρύες Ελπίδες"

Γιατί γέλασες
ψεύτικα χθες
φταίω εγώ
φταίει η ζωή
ή εσύ φταις.

Κρύο στο δρόμο
χιονιάς
άδεια στομάχια
άδειες οι τσέπες μας.
Αυτά μας κάνανε
ρίγη να νιώσουμε,
πόθοι κι ελπίδες
όλα παγώσανε.

Άδειες οι τσέπες μας
έξω χιονιάς
Οι σκέψεις πάγωσαν
με μιας.